Een kerstboom, een regenboog aan lichtjes, een bruingebakken kalkoen, duizenden cadeautjes… En toevallig nog eens sneeuw erbovenop. Straks is het weer zover, de feestdagen komen er in treinversnelling aan. Gezellig met de familie aan tafel dineren en keuvelen over de goeie voornemens voor het nieuwe jaar. Waarom doen we dit toch? We houden er ons toch niet aan.
Ah, het is nog maar november en we kunnen er niet naast kijken. De eerste kerstversieringen doen hun intrede. De melige kerstmuziek weerklinkt in de winkelstraten. Sinterklaas is nog maar in het land of de kerstman heeft zijn pakjes al gemaakt. En dan hebben we het nog niet gehad over de vele kilo’s die we bijkomen door al dat lekkers. De dag zelf hebben we daar geen last van, maar het complex begint al de dag erna. “Zou ik nog een stukje taart eten? Ach, waarom niet. We zijn toch al ongezond bezig en het zal wel niet op die ene dag komen zeker?”
Als kind vond ik het nooit leuk om op nieuwjaarsdag mijn nieuwjaarsbrief voor te lezen voor heel de familie. Ik was de oudste en moest dus de spits afbijten. En het zal dit jaar niet anders zijn. Niet dat ik nog een nieuwjaarsbrief moet voorlezen, maar wel dat we met z’n allen zullen samenkomen bij onze grootouders. Een gezellige bedoening, dat wel, maar soms is het toch wat geforceerd, niet? En het grootste cliché moet nog komen: de goede voornemens voor 2011. “Ik zal minder snoepen, ik zal harder werken, ik zal meer sporten…” Ja hoor, het zijn veel voorkomende uitspraken waarvan je later spijt krijgt. Waarom we ze toch uitspreken? Traditie zeker?
Sneeuw vond ik als kind altijd super, maar het gebeurde zelden dat er sneeuw lag op kerstdag. Dankzij de opwarming van de aarde sneeuwt en ijzelt het al in november! Kerstmis en Nieuwjaar zijn de gezelligste periodes van het jaar. “Vrede op aarde aan alle mensen van goede wil”, “Een goede gezondheid en veel geluk in 2011”.
Waarom hechten we zo veel belang aan die feestdagen? Omdat het tradities zijn en tradities zijn onverwoestbaar, al kan het kerstkindje niet opboksen tegen de feeërieke versierde kerstbomen. De commerce gaat voort: business as usual. Maar helaas niet voor iedereen…
Kerstmis is… geen nutteloze uitspraken, geen gezever over de bijgekomen kilo’s, geen clichés… Gewoon bij elkaar zijn met de familie en vrienden. Het mag toch gezellig zijn, niet?
Posts tonen met het label column. Alle posts tonen
Posts tonen met het label column. Alle posts tonen
dinsdag 21 december 2010
Prettige feestdagen!
Overal zie je ze weer opduiken: de kerstbomen. Voor de ramen van de ‘gezellige’ huiskamers zie je dan allerlei flikkerende lichtjes. Af en toe hangt er voor die ramen dan een jolige Kerstman aan een touw die naar de schouw klimt. Naar mijn weten, kwam enkel de aartsvijand van de Kerstman, Sinterklaas, via de schouw naar binnen. De Kerstman kan toch gewoon zijn slee voor de deur parkeren en aanbellen? Maar goed, daar zal ik nu niet verder op ingaan. Terug naar die kerstboom.
Terwijl ik dit aan het schrijven ben, staat er hier trouwens eentje voor me. Hij lacht me uit met zijn overdreven kleurrijke kerstballen en lelijke slingers. Ook de lichtjes willen me verwarren door telkens in een ander ritme op te lichten. Menig autist is waarschijnlijk al over zijn toeren gegaan door die lichtjes. Om dan nog maar te zwijgen over die verschrikkelijke piek. Wie heeft dat in hemelsnaam bedacht? Het ziet eruit als een fallus en is ook zo moeilijk om op de kerstboom te krijgen. Daar hebben we trouwens al een oplossing voor gevonden. We laten onze piek gewoon op de kerstboom zitten. Wat ook meteen verraadt dat onze kerstboom niet-biologisch afbreekbaar is.
Zo’n plastic kerstboom ziet er niet uit, maar heeft wel een paar praktische voordelen. Om te beginnen verliest hij niet zoveel naalden als een echte. Een echte verademing, want als kind was het altijd mijn taak om alle (echt alle) naalden van de grond te rapen. Ten tweede is zo’n plastic boom heel wat lichter, dus spaar ik heel wat uit aan de kinesist door mijn rug niet opnieuw te forceren met het tillen van een zware naaldboom.
Daarnaast heeft zo’n plastic ding nog een financieel voordeel. Op termijn kost hij veel minder dan een echte boom. Daardoor kan ik veel duurdere cadeaus kopen. Wat me meteen tot een nieuw probleem stelt. Waar moet ik die pakjes leggen? Is het niet de bedoeling om die kerstcadeautjes in hun verschrikkelijke verpakking onder je kerstboom te plaatsen? Maar mijn plastic geval komt maar tien centimeter boven de grond. En aangezien mijn budget voor cadeaus groter wordt, worden ook mijn cadeaus groter. En die passen daar helemaal niet meer onder. Meer zelfs, mijn cadeaus worden zo groot dat ik er stilaan mijn kerstboom achter kan verbergen. Dat is misschien niet zo’n slecht idee.
Hoewel, kennelijk ben ik de enige die grote cadeaus koopt. De rest van mijn gezinsleden kopen enkel van die Bongodingen en Vivaboxen. Gemakscadeaus noem ik dat. Laat de krijger maar kiezen, wat oorspronkelijk de opdracht van de gever was. Waarom geef je dan nog een cadeau? Je kunt zowel geld geven met een briefje: ‘Ik ben te lui om cadeaus uit te zoeken!’.
een Vivabox om een kerstdiner te maken met Sergio Herman of Peter Goosens
Tot slot zijn er dan ook altijd die kerstdiners. Waarom duren die altijd zo lang? Je zit in een veel te warme kamer, te veel eten naar binnen te werken en te lange conversaties te houden met familieleden die je anders nauwelijks ziet. En als je denkt dat je er met één diner vanaf komt, heb je het lelijk mis. Diners aan beide kanten van de familie van je ouders, diners aan beide kanten van de familie van je vriendin, diners bij je peter en meter, diners bij Jan en alleman. En allemaal hebben ze hetzelfde cadeau gekregen met de vorige kerst: een Vivabox om een kerstdiner te maken met Sergio Herman of Peter Goosens.
Kortom: ik verlang al tot het Nieuwjaar is.
Vrolijk kerstfeest.
Monsieur Costaud.
Terwijl ik dit aan het schrijven ben, staat er hier trouwens eentje voor me. Hij lacht me uit met zijn overdreven kleurrijke kerstballen en lelijke slingers. Ook de lichtjes willen me verwarren door telkens in een ander ritme op te lichten. Menig autist is waarschijnlijk al over zijn toeren gegaan door die lichtjes. Om dan nog maar te zwijgen over die verschrikkelijke piek. Wie heeft dat in hemelsnaam bedacht? Het ziet eruit als een fallus en is ook zo moeilijk om op de kerstboom te krijgen. Daar hebben we trouwens al een oplossing voor gevonden. We laten onze piek gewoon op de kerstboom zitten. Wat ook meteen verraadt dat onze kerstboom niet-biologisch afbreekbaar is.
Zo’n plastic kerstboom ziet er niet uit, maar heeft wel een paar praktische voordelen. Om te beginnen verliest hij niet zoveel naalden als een echte. Een echte verademing, want als kind was het altijd mijn taak om alle (echt alle) naalden van de grond te rapen. Ten tweede is zo’n plastic boom heel wat lichter, dus spaar ik heel wat uit aan de kinesist door mijn rug niet opnieuw te forceren met het tillen van een zware naaldboom.
Daarnaast heeft zo’n plastic ding nog een financieel voordeel. Op termijn kost hij veel minder dan een echte boom. Daardoor kan ik veel duurdere cadeaus kopen. Wat me meteen tot een nieuw probleem stelt. Waar moet ik die pakjes leggen? Is het niet de bedoeling om die kerstcadeautjes in hun verschrikkelijke verpakking onder je kerstboom te plaatsen? Maar mijn plastic geval komt maar tien centimeter boven de grond. En aangezien mijn budget voor cadeaus groter wordt, worden ook mijn cadeaus groter. En die passen daar helemaal niet meer onder. Meer zelfs, mijn cadeaus worden zo groot dat ik er stilaan mijn kerstboom achter kan verbergen. Dat is misschien niet zo’n slecht idee.
Hoewel, kennelijk ben ik de enige die grote cadeaus koopt. De rest van mijn gezinsleden kopen enkel van die Bongodingen en Vivaboxen. Gemakscadeaus noem ik dat. Laat de krijger maar kiezen, wat oorspronkelijk de opdracht van de gever was. Waarom geef je dan nog een cadeau? Je kunt zowel geld geven met een briefje: ‘Ik ben te lui om cadeaus uit te zoeken!’.
een Vivabox om een kerstdiner te maken met Sergio Herman of Peter Goosens
Tot slot zijn er dan ook altijd die kerstdiners. Waarom duren die altijd zo lang? Je zit in een veel te warme kamer, te veel eten naar binnen te werken en te lange conversaties te houden met familieleden die je anders nauwelijks ziet. En als je denkt dat je er met één diner vanaf komt, heb je het lelijk mis. Diners aan beide kanten van de familie van je ouders, diners aan beide kanten van de familie van je vriendin, diners bij je peter en meter, diners bij Jan en alleman. En allemaal hebben ze hetzelfde cadeau gekregen met de vorige kerst: een Vivabox om een kerstdiner te maken met Sergio Herman of Peter Goosens.
Kortom: ik verlang al tot het Nieuwjaar is.
Vrolijk kerstfeest.
Monsieur Costaud.
donderdag 24 december 2009
Ijskoningin
De eerste sneeuwvlokken naar beneden zien dwarrelen, het doet toch iets speciaals met je. Met mijn neus tegen het raam gedrukt, stond ik te kijken hoe er zich een wit tapijt in de tuin vormde. De warme lucht uit mijn neusgaten zorgde voor een wasem op de ruit, tot groot –kuch- jolijt van mama. Daar stond ik dus met een kinderlijke blijheid de vlokjes te tellen. Verder dan vijftig ben ik niet geraakt, blijkbaar kon dit spel me toch minder bekoren dan vroeger. Ietwat teleurgesteld ging ik in de zetel zitten, want mijn benen begonnen al pijn te doen van dit ondoelloos rechtstaan. Desondanks bleef de sneeuw een aantrekkingskracht op me uitoefenen. De sneeuw verleidde me, vroeg me ten dans. Toch bleef ik in de sofa hangen en nam ik een tijdschrift (de Flair) ter hand. Als ik eenmaal aan het lezen ben, kan niets mij nog afleiden. Deze keer was het echter anders. Om de tien seconden piepte ik boven het tijdschrift uit. Ik moest toch controleren of het nog sneeuwde? Ja, het sneeuwde nog, zelfs meer als daarnet. Het vlokken tellen zou nu wel een level hoger zijn. Vanbinnen bonkte mijn hart van opwinding, maar toch hield ik mijn gezicht glad en keek nors opnieuw naar het tijdschrift. Een jong volwassene hoort nu eenmaal geen kinderlijke sneeuwpret meer te voelen, dacht ik. Was ik nu echt een ijskoningin geworden? Gedesillusioneerd las ik een artikel over seks met je schoonbroer. Die gedachte deed me huiveren en leidde me even af van het sneeuwspektakel buiten. Op de radio was het intussen de beurt aan het eerste kerstliedje, zo kondigde Peter Van de Veire het toch aan. Plots schalde I’m dreaming of a white christmas door de huiskamer. Toen hield ik het niet meer uit. Ik schoot uit de sofa, liep met grote passen door de keuken, opende met nog meer zwier dan anders de deur, griste nog snel een sjaal van de kapstok en stormde blootsvoets naar buiten, mezelf in de sneeuw ploffend. Ja, spelen in de sneeuw blijft leuk, gelijk hoe oud je bent.
Steffi Deseure
Steffi Deseure, studente Nederlands – Bewegingsrecreatie, schrijft wekelijks over wat haar bezighoudt en opvalt.
dinsdag 22 december 2009
Erasmus
Het leven van een Erasmusstudent lijkt me uitermate boeiend. Drie of vier maanden in het buitenland verblijven, genieten van de cultuur en het studentenleven en af en toe eens naar de les gaan. Wat wil een mens nog meer?
Ik zie ze nog voor me, de Erasmusstudenten die in september in Kortrijk aankwamen. Ze kenden niets of niemand en waren verplicht om een spoedcursus Nederlands te volgen. De meesten waren niet echt gelukkig. Ik wel want de vergoeding die ik kreeg om de lessen te geven, was niet mis. Als student ben je nu eenmaal snel tevreden. Vol goede moed ben ik aan de opdracht begonnen. Ik merkte op dat de meeste studenten behoorlijk geïnteresseerd waren in de Vlaamse cultuur. Na een verblijf van drie dagen in België kenden de meesten al vijftien Belgische biersoorten. Dit getuigt toch van ijverig studiewerk.
De lessen verliepen erg vlot. Al snel konden de studenten zich voorstellen, de weg vragen, groenten en fruitsoorten benoemen… in het Nederlands. Naast mijn taak als lesgever was ik ook een soort opvoedster. Ik kon niet anders want de studenten bestookten me met allerhande vragen. Sommige zaken waren voor hen van levensbelang: ‘Hoe bestel je ‘a beer’ in het Nederlands?’ of ‘Waar kun je uitgaan in Kortrijk?’ Na een tijdje kenden ze elkaar beter en leerden ze het nachtleven in Kortrijk kennen… Het gevolg hiervan was, dat de meeste studenten na twee weken wat slaperig waren tijdens de lessen. Kun je ze ongelijk geven? Het leven als student is nu eenmaal een mooie, maar soms ook zware tijd.
Het viel me wel op dat de meeste Erasmusstudenten niet echt houden van het Belgische klimaat. De Spanjaarden waren de eerste weken verkleumd van de kou. De Letse, Poolse en Russische studenten hadden al heel snel een afkeer van de regen. Vorige week zag ik enkele studenten terug. Michaël, een student uit Tsjechië, wilde zo graag nog eens sneeuw zien. Zijn droom is intussen werkelijkheid geworden. Ik ben er zeker van dat hij woensdagmorgen stond te schreeuwen als een klein kind voor het vensterraam, onmiddellijk de andere studenten op zijn kot wakker maakte en vervolgens naar buiten liep om zeker te zijn dat hij niet aan het dromen was.
Vorige week zag ik de studenten dus terug. Op een avond kwam ik toevallig terecht in het kot waar twintig Erasmusstudenten verblijven. Ik had me voorgenomen om rond een uur of tien te vertrekken naar huis. De studenten hadden een kerstfeestje georganiseerd en opeens besefte ik dat de tijd voorbijvloog. Het lukte me niet om de laatste trein te halen… Jammer! ’s Morgens, op de bus richting het station, droomde ik nog wat over de vorige avond. De Erasmusstudenten zijn eigenlijk een grote familie. De sfeer, de studenten, hun levensstijl… Alles is perfect. Ik wil ook op Erasmus!
Ik zie ze nog voor me, de Erasmusstudenten die in september in Kortrijk aankwamen. Ze kenden niets of niemand en waren verplicht om een spoedcursus Nederlands te volgen. De meesten waren niet echt gelukkig. Ik wel want de vergoeding die ik kreeg om de lessen te geven, was niet mis. Als student ben je nu eenmaal snel tevreden. Vol goede moed ben ik aan de opdracht begonnen. Ik merkte op dat de meeste studenten behoorlijk geïnteresseerd waren in de Vlaamse cultuur. Na een verblijf van drie dagen in België kenden de meesten al vijftien Belgische biersoorten. Dit getuigt toch van ijverig studiewerk.
De lessen verliepen erg vlot. Al snel konden de studenten zich voorstellen, de weg vragen, groenten en fruitsoorten benoemen… in het Nederlands. Naast mijn taak als lesgever was ik ook een soort opvoedster. Ik kon niet anders want de studenten bestookten me met allerhande vragen. Sommige zaken waren voor hen van levensbelang: ‘Hoe bestel je ‘a beer’ in het Nederlands?’ of ‘Waar kun je uitgaan in Kortrijk?’ Na een tijdje kenden ze elkaar beter en leerden ze het nachtleven in Kortrijk kennen… Het gevolg hiervan was, dat de meeste studenten na twee weken wat slaperig waren tijdens de lessen. Kun je ze ongelijk geven? Het leven als student is nu eenmaal een mooie, maar soms ook zware tijd.
Het viel me wel op dat de meeste Erasmusstudenten niet echt houden van het Belgische klimaat. De Spanjaarden waren de eerste weken verkleumd van de kou. De Letse, Poolse en Russische studenten hadden al heel snel een afkeer van de regen. Vorige week zag ik enkele studenten terug. Michaël, een student uit Tsjechië, wilde zo graag nog eens sneeuw zien. Zijn droom is intussen werkelijkheid geworden. Ik ben er zeker van dat hij woensdagmorgen stond te schreeuwen als een klein kind voor het vensterraam, onmiddellijk de andere studenten op zijn kot wakker maakte en vervolgens naar buiten liep om zeker te zijn dat hij niet aan het dromen was.
Vorige week zag ik de studenten dus terug. Op een avond kwam ik toevallig terecht in het kot waar twintig Erasmusstudenten verblijven. Ik had me voorgenomen om rond een uur of tien te vertrekken naar huis. De studenten hadden een kerstfeestje georganiseerd en opeens besefte ik dat de tijd voorbijvloog. Het lukte me niet om de laatste trein te halen… Jammer! ’s Morgens, op de bus richting het station, droomde ik nog wat over de vorige avond. De Erasmusstudenten zijn eigenlijk een grote familie. De sfeer, de studenten, hun levensstijl… Alles is perfect. Ik wil ook op Erasmus!
maandag 21 december 2009
Kerstmis: De bloedzuiger.
In de chaotische wereld rond de kerstperiode laten wij, naïevelingen, ons meeslepen door de consumerende maatschappij. Dit klinkt niet zo mooi als: in de sfeervolle tijd rond de kerstperiode laten we ons meeslepen door kerstwensen en cadeaus, die we met plezier kopen in de verlichte kerstshops. Waarom niet? Omdat het de harde werkelijkheid is.
Wanneer ik ’s avonds uit mijn raam kijk of over het marktplein in Torhout loop, zie ik doorheen de schemering honderden lichtjes hangen. Het zijn net vuurvliegjes die zich overvloedig gepaard hebben. Maar is deze overdreven gekheid niet de fout van de regering? Het is een standaardproces geworden. In de kerstperiode draaien de gemeenten op voor de kosten van de verlichting van de straten en bomen. Ze hangen immens veel geld aan het kopen van de nakende nieuwigheden. Om nog maar te zwijgen over het verbruik ervan. Ze hebben als enige doel de burgers te bevredigen en hun het gevoel op te dringen dat ze in een hippe stad wonen. De gemeenten overleven dit wel. Ze hebben voldoende geld in kas. Maar wat met de gewone mens, zoals jij en ik?
Wij zijn zelf het slachtoffer van de maatschappij. Ook ik heb kerstverlichting in mijn kamer hangen. Waarom ben ik zo gek? Waarom ben ik een meeloper op het vlak van consumatie terwijl ik besef dat het een waazin is? Onbewust worden we aangezet tot consumatie van alles in verband met Kerstmis. Kijk maar naar de reclames op TV, de speciale kerstaanbiedingen druipen ervan af. En wat krijg je als kerstcadeau? De rekening. Wat is dit een prachtcadeau waar je al maanden naar uitkijkt. Het is tijd om te erkennen dat er in onze maatschappij iets fout is gelopen.
Niet alleen is er iets fout met het grote budget dat we uitgeven aan kerstverlichting. Ook de smaak van de mens kent een serieuze daling. Als je dan toch iets koopt, koop dan iets dat aanvaardbaar is. In Veldegem ben ik al huizen tegengekomen die wenen van miserie. Versierd met blauwe flikkerlichten die hun nog lelijker maken dan ze al waren. Het is een schande! Het is toch geen wedstrijdje ‘om het snelst flikkeren?’ Daarvoor kan je in een andere instantie terecht, waarover ik niet verder wens uit te breiden.
Kerstmis maakt van buren vijanden en concurenten. Ik hoop dat de consumatie geen aangeboren instinct is, want anders is de mens gedoemd tot het einde van zijn jaren. Stel je voor dat we de verlichting van huizen, straten en bomen uitbreiden tot zowel de winter, lente, zomer en herfst. Of versieren we in de toekomst ook onze huisdieren? Ik kan zeggen dat we op deze manier in 2060 allemaal zullen aanschurken tegen de armoedegrens. Dit gezegd zijnde: willen jullie zo vriendelijk zijn om jullie kerstwensen door te sturen naar het nummer 6838 (€ 1/sms).
vrijdag 18 december 2009
Als ik een man was
If I were a boy even just for a day
I’d roll out of bed in the morning
And throw on what I wanted
And go drink beer with the guys
…
In If I were a boy zingt Beyoncé, een vrouw met ballen, over hoe ongecompliceerd het leven zou zijn als ze een man was, over hoe gemakkelijk het moet zijn om alleen maar aan zichzelf te denken. Zijn mannen dan echt zo egocentrisch?
Het was zaterdagavond, de match RSC Anderlecht – Club Brugge werd live uitgezonden op Prime Sport. Ik hoorde hem samen met zijn vrienden schateren en bulderen terwijl ik de slaap probeerde te vatten in dat veel te grote, koude bed. Omstreeks één uur kroop hij onder de wol en drukte hij zijn klokkenspel tegen me aan. “Nu niet schat, ik heb hoofdpijn.” Over hun klokkenspel scheppen ze trouwens bij hun vrienden maar al te graag op. Het begint al rond hun veertiende. Die puberale jongetjes zijn nog maar net de deur van het medisch onderzoek uit en het pochen over de grootte van hun knikkers gaat van start. Als ik een man was, zou ik uitgebreid ‘meelullen’ over die schitterende ‘kroonjuwelen’ en met mijn Prins Albert in mijn kleine generaal zou ik me de koning te rijk voelen.
Na een slapeloze nacht kwam ik met kleine oogjes wakker. Ik trok mijn snoezige rode pantoffels aan en sleurde mezelf naar het toilet om daar tot de constatering te komen dat hij weer eens de closetbril omhoog had laten staan en er opnieuw niet in geslaagd was in de pot pissen. Buiten de pot pissen kunnen ze beter. Sommige mannen veranderen vaker van vrouw dan van sokken. Wanneer de echtgenotes ontdekken dat hun man hen bedriegt, beweren die knakkers dat ze bevestiging nodig hebben. Dat ze die niet binnenshuis kunnen vinden, is natuurlijk larie en apekool. Het is niet omdat hun vrouw hen één keer afwijst, dat ze meteen op droog zaad komen te zitten. Ze vergeten echter dat wat ze zaaien, ze ook zullen maaien.
Terwijl vrouwen vooral gericht zijn op het bevredigen van de ander, lijken mannen vooral gefixeerd op bevrediging van zichzelf. Heeft John Gray dan toch een punt met zijn metafoor dat mannen van Mars komen en vrouwen van Venus? De grote popster Beyoncé geeft in de laatste strofe van haar liedje alvast haar ongezouten mening weer: … But you’re just a boy. And you don’t understand …
Dat noem ik dan de spijker op de kop slaan.
I’d roll out of bed in the morning
And throw on what I wanted
And go drink beer with the guys
…
In If I were a boy zingt Beyoncé, een vrouw met ballen, over hoe ongecompliceerd het leven zou zijn als ze een man was, over hoe gemakkelijk het moet zijn om alleen maar aan zichzelf te denken. Zijn mannen dan echt zo egocentrisch?
Het was zaterdagavond, de match RSC Anderlecht – Club Brugge werd live uitgezonden op Prime Sport. Ik hoorde hem samen met zijn vrienden schateren en bulderen terwijl ik de slaap probeerde te vatten in dat veel te grote, koude bed. Omstreeks één uur kroop hij onder de wol en drukte hij zijn klokkenspel tegen me aan. “Nu niet schat, ik heb hoofdpijn.” Over hun klokkenspel scheppen ze trouwens bij hun vrienden maar al te graag op. Het begint al rond hun veertiende. Die puberale jongetjes zijn nog maar net de deur van het medisch onderzoek uit en het pochen over de grootte van hun knikkers gaat van start. Als ik een man was, zou ik uitgebreid ‘meelullen’ over die schitterende ‘kroonjuwelen’ en met mijn Prins Albert in mijn kleine generaal zou ik me de koning te rijk voelen.
Na een slapeloze nacht kwam ik met kleine oogjes wakker. Ik trok mijn snoezige rode pantoffels aan en sleurde mezelf naar het toilet om daar tot de constatering te komen dat hij weer eens de closetbril omhoog had laten staan en er opnieuw niet in geslaagd was in de pot pissen. Buiten de pot pissen kunnen ze beter. Sommige mannen veranderen vaker van vrouw dan van sokken. Wanneer de echtgenotes ontdekken dat hun man hen bedriegt, beweren die knakkers dat ze bevestiging nodig hebben. Dat ze die niet binnenshuis kunnen vinden, is natuurlijk larie en apekool. Het is niet omdat hun vrouw hen één keer afwijst, dat ze meteen op droog zaad komen te zitten. Ze vergeten echter dat wat ze zaaien, ze ook zullen maaien.
Terwijl vrouwen vooral gericht zijn op het bevredigen van de ander, lijken mannen vooral gefixeerd op bevrediging van zichzelf. Heeft John Gray dan toch een punt met zijn metafoor dat mannen van Mars komen en vrouwen van Venus? De grote popster Beyoncé geeft in de laatste strofe van haar liedje alvast haar ongezouten mening weer: … But you’re just a boy. And you don’t understand …
Dat noem ik dan de spijker op de kop slaan.
Van oud naar nieuw
Kerst en Nieuwjaar naderen met rasse schreden en iedereen plant geweldige uitjes. Ook ik doe mee aan het overdreven gedoe, het wordt er namelijk in gestampt. Sinterklaas was nog niet gepasseerd en de kerstballen en slingers lagen al in de winkels. Zijn die twee dan zulke goede vriendjes dat ze elkaars geluk gunnen? Is er dan geen vriendschappelijk pact gesloten met elk zijn tijdperk? En wat met de kinderzieltjes? Ze worden al genoeg overstelpt met games en cartoons over aliens en superhelden. Hebben zij geen recht op een paar vaste gegevens in onze verwarrende maatschappij? Ik denk het wel. En toch stond ook mijn kerstboom al voor 6 december. Nuja. Ik geloof al lang niet meer in de goede Sint, dus waarom ook niet een beetje vroeger de gezelligheid binnenbrengen?
Voor de meeste mensen is de eindejaarsperiode een gezellige periode met cadeautjes en kerstbomen en heerlijke maaltijden. Voor sommige mensen is dit helemaal niet het geval. Voor de armen? Voor de daklozen? Voor de asielzoekers? Inderdaad! Maar zoek het vooral niet te ver. Het is vooral een lastige periode voor zij die een jurkje moeten kopen zonder lief aan de arm en zonder knipoog als bevestiging dat je er zo verdomd sexy uitziet.
Het is op deze dagen dat de mensen zich forceren om de schoonouders eens te bezoeken. Hij geeft een gefakete liefdevolle kus op schoonmoeders wang en denkt dan: Hemeltje, wat heeft ze weer dat slechte parfum op. Zij geeft haar schoonvader een zoen en krijgt een neepje in haar kont. Vieze ouwe vent, denkt ze dan en ze lacht geforceerd. En dan zien ze de vriendjes de nichtjes van en denken ze: was mijn lief maar zo heet. Maar geen van hen heeft recht op klagen, want zij hebben tenminste een lief!
Het ergste is op Nieuwjaardag naar oma gaan. Dan heeft bijna elk kleinkind ondertussen een lief mee en vraagt ze: ‘En Emely, wanneer brengde gij ne kjeer uj lief mee? Zije nuj al vant stroate? Twordt allichte tijd hé, meiske.’
“Jaja, meme… Maar dit jaar is het nog bijlange niet zover.” School gaat voor, zeg ik dan als smoesje. Daar is ze dan meestal tevreden mee, want geef toe, school ís ook belangrijk, maar toch… Ik moest onmiddellijk terugdenken aan de avond voordien.
Ik keek op mijn horloge en het was ondertussen al twee uur. Ik kreeg een stijve nek van heel de tijd omhoog te kijken of die leuke jongen ook net niet mijn richting uit keek.
Als dat het geval was, dan hoopte ik uiteraard dat hij de eerste stap zou zetten, wat eigenlijk praktisch nooit gebeurt. Jongens zijn mietjes. Het stoere verdwijnt stilaan uit de mensheid, want mannen worden te geëmancipeerd. Gevoelens uiten, huilen bij een film en helpen met de afwas al goed en wel, maar het initiatief nemen? Daar passen ze liever voor! In mijnen tijd -zou mijn oma zeggen- was het wel anders!
Dus besloot ik maar om zelf op pad te gaan en op de beat van de muziek naderde ik mijn prooi rustig en zelfverzekerd.
Ik botste subtiel en ‘per ongeluk’ tegen hem op en we geraakten aan de praat. Hij trakteerde me op een drankje en ik nam het maar al te graag aan.
Feestdagen zijn heel duur, dus getrakteerd worden door om het even wie mag je nooit, maar dan ook nooit weigeren!
Op het eerste gezicht leek het wel een leuke jongen, maar hoe langer we praatten hoe meer ik er al spijt van kreeg dat ik op hem afgestapt was. De alcohol rook ik van tien meter ver en een zinnig woord kwam er ook niet echt uit. Hij vertelde alles tien keer en probeerde hopeloos het ritme op de muziek te vinden.
Mannen die niet kunnen dansen zijn tegenwoordig echte nerds, dus besloot ik maar om gedag te zeggen en mij verder te amuseren met mijn vrienden.
Vijf minuten later probeerde hij nog eens een gesprek aan te knopen, maar ik liet duidelijk blijken dat ik niet meer geïnteresseerd was. Meneer zijn ego kreeg een enorme deuk en hij ging meteen naar een ander meisje Het was zo’n typisch sletje met kilo’s make-up en stiletto’s waarop ze amper haar evenwicht kon behouden. Probeerde hij me nu werkelijk jaloers te maken? Hoe zielig!
Ik keek gewoon de andere kant op en deed alsof hij niet meer bestond. Loopt hier eigenlijk nog één leuke vrijgezelle jongen rond, dacht ik bij mezelf. Of zijn het allemaal zulke losers?
Ik gaf het op voor de avond. Ik ging heus niet als een hopeloos geval op elke jongen toestappen, dus ik danste en zong uit volle borst mee met mijn beste vrienden. Ook allemaal vrijgezellen toevallig. De avond liep op zijn einde en er werd een slow gedraaid. De koppeltjes dansten romantisch met de armen rond elkaar en wij stonden daar als vijf onnozelaars te staren naar de dansvloer. Wie o wie komt mij uitnodigen, smeekte ik tot God. Maar o wee als het een loser is, want dan kreeg hij gegarandeerd een ‘njet’. Ik was nu ook niet zo hopeloos dat ik met een sukkel zou dansen, nee dank u!
Het was ondertussen al vijf uur en het werd een beetje te saai naar onze mening. Het volk ging stilaan naar huis en enkel de dronkaards bleven nog hangen.
Even later lag ik in bed en het gepiep in mijn oren was werkelijk ondraaglijk! Ik stonk naar de rook, had bier over mijn jurkje gekregen en dacht bij mezelf hoe verschrikkelijk ik er morgen zou uitzien. Dat werden dus ook kilo’s make-up om naar oma te gaan. Wat is Nieuwjaar vieren toch leuk, dacht ik nog bij mezelf en ik viel in slaap.
Voor de meeste mensen is de eindejaarsperiode een gezellige periode met cadeautjes en kerstbomen en heerlijke maaltijden. Voor sommige mensen is dit helemaal niet het geval. Voor de armen? Voor de daklozen? Voor de asielzoekers? Inderdaad! Maar zoek het vooral niet te ver. Het is vooral een lastige periode voor zij die een jurkje moeten kopen zonder lief aan de arm en zonder knipoog als bevestiging dat je er zo verdomd sexy uitziet.
Het is op deze dagen dat de mensen zich forceren om de schoonouders eens te bezoeken. Hij geeft een gefakete liefdevolle kus op schoonmoeders wang en denkt dan: Hemeltje, wat heeft ze weer dat slechte parfum op. Zij geeft haar schoonvader een zoen en krijgt een neepje in haar kont. Vieze ouwe vent, denkt ze dan en ze lacht geforceerd. En dan zien ze de vriendjes de nichtjes van en denken ze: was mijn lief maar zo heet. Maar geen van hen heeft recht op klagen, want zij hebben tenminste een lief!
Het ergste is op Nieuwjaardag naar oma gaan. Dan heeft bijna elk kleinkind ondertussen een lief mee en vraagt ze: ‘En Emely, wanneer brengde gij ne kjeer uj lief mee? Zije nuj al vant stroate? Twordt allichte tijd hé, meiske.’
“Jaja, meme… Maar dit jaar is het nog bijlange niet zover.” School gaat voor, zeg ik dan als smoesje. Daar is ze dan meestal tevreden mee, want geef toe, school ís ook belangrijk, maar toch… Ik moest onmiddellijk terugdenken aan de avond voordien.
Ik keek op mijn horloge en het was ondertussen al twee uur. Ik kreeg een stijve nek van heel de tijd omhoog te kijken of die leuke jongen ook net niet mijn richting uit keek.
Als dat het geval was, dan hoopte ik uiteraard dat hij de eerste stap zou zetten, wat eigenlijk praktisch nooit gebeurt. Jongens zijn mietjes. Het stoere verdwijnt stilaan uit de mensheid, want mannen worden te geëmancipeerd. Gevoelens uiten, huilen bij een film en helpen met de afwas al goed en wel, maar het initiatief nemen? Daar passen ze liever voor! In mijnen tijd -zou mijn oma zeggen- was het wel anders!
Dus besloot ik maar om zelf op pad te gaan en op de beat van de muziek naderde ik mijn prooi rustig en zelfverzekerd.
Ik botste subtiel en ‘per ongeluk’ tegen hem op en we geraakten aan de praat. Hij trakteerde me op een drankje en ik nam het maar al te graag aan.
Feestdagen zijn heel duur, dus getrakteerd worden door om het even wie mag je nooit, maar dan ook nooit weigeren!
Op het eerste gezicht leek het wel een leuke jongen, maar hoe langer we praatten hoe meer ik er al spijt van kreeg dat ik op hem afgestapt was. De alcohol rook ik van tien meter ver en een zinnig woord kwam er ook niet echt uit. Hij vertelde alles tien keer en probeerde hopeloos het ritme op de muziek te vinden.
Mannen die niet kunnen dansen zijn tegenwoordig echte nerds, dus besloot ik maar om gedag te zeggen en mij verder te amuseren met mijn vrienden.
Vijf minuten later probeerde hij nog eens een gesprek aan te knopen, maar ik liet duidelijk blijken dat ik niet meer geïnteresseerd was. Meneer zijn ego kreeg een enorme deuk en hij ging meteen naar een ander meisje Het was zo’n typisch sletje met kilo’s make-up en stiletto’s waarop ze amper haar evenwicht kon behouden. Probeerde hij me nu werkelijk jaloers te maken? Hoe zielig!
Ik keek gewoon de andere kant op en deed alsof hij niet meer bestond. Loopt hier eigenlijk nog één leuke vrijgezelle jongen rond, dacht ik bij mezelf. Of zijn het allemaal zulke losers?
Ik gaf het op voor de avond. Ik ging heus niet als een hopeloos geval op elke jongen toestappen, dus ik danste en zong uit volle borst mee met mijn beste vrienden. Ook allemaal vrijgezellen toevallig. De avond liep op zijn einde en er werd een slow gedraaid. De koppeltjes dansten romantisch met de armen rond elkaar en wij stonden daar als vijf onnozelaars te staren naar de dansvloer. Wie o wie komt mij uitnodigen, smeekte ik tot God. Maar o wee als het een loser is, want dan kreeg hij gegarandeerd een ‘njet’. Ik was nu ook niet zo hopeloos dat ik met een sukkel zou dansen, nee dank u!
Het was ondertussen al vijf uur en het werd een beetje te saai naar onze mening. Het volk ging stilaan naar huis en enkel de dronkaards bleven nog hangen.
Even later lag ik in bed en het gepiep in mijn oren was werkelijk ondraaglijk! Ik stonk naar de rook, had bier over mijn jurkje gekregen en dacht bij mezelf hoe verschrikkelijk ik er morgen zou uitzien. Dat werden dus ook kilo’s make-up om naar oma te gaan. Wat is Nieuwjaar vieren toch leuk, dacht ik nog bij mezelf en ik viel in slaap.
Milieuvriendelijk filerijden in Hopenhagen
Het valt niet mee om op een duurzame manier de VN-klimaattop te volgen. Na alle speciaal ingezette klimaattreinen wordt het nu toch aanschuiven voor de deuren van het Bella Centra in Kopenhagen. Of schrijven we vanaf nu de Deense hoofdstad als Hopenhagen?
Een flinke portie hoop treft u met een beetje geluk in uw goodie bag aan - met gratis staaltjes Ecover, voor de gezondheid van zowel uw handen als uw leidingwater. Oorzaak van de chaos? Communicatiestoornissen en te veel nieuwkomers. Zo’n horde mensen bij elkaar gepropt in een kleine ruimte is natuurlijk niet zonder risico: zo warmt de aarde op. Dus u hebt met een zo klein mogelijke voetafdruk naar het ijskoude noorden gereisd om oprecht bezorgd uw medeleven te betuigen aan de bedreigde ijsberen en dan wordt u vervolgens met zevenmijlslaarzen teruggeschopt. Een mens zou voor minder geloven in het einde der tijden. De Afrikaanse delegatieleden en de milieuactivisten laten het in ieder geval niet aan hun hart komen. Terwijl ze filegewijs aanschuiven in de rijen houden ze hun adem zo veel mogelijk in. Kwestie van niet te veel CO2 uit te stoten.
Het zal nog wel een poosje duren voordat de klimaatonderhandelingen hoge toppen zullen scheren. Zo rond de nieuwe eeuwwisseling moet het zo ver zijn, gok ik, en dat zal de hele wereld geweten hebben. Met een vrouw op de Amerikaanse presidentsstoel zal niet alleen het rassenverschil de wereld uitgewerkt zijn, maar ook milieuobstakels zullen netjes bij het groot huisvuil geplaatst zijn. Volgens de Deense onderhandelingen moet de afvalberg weg, ziet u. De Zonder-klimaat-straten tieren in mijn gedachten al weelderig. Een land dat een beetje geaard is, maakt zijn borst nat en zegt: “Een graadje meer of minder, daar draaien wij onze hand niet voor om.” Een beetje president klopt af en toe eens met de vuist op tafel, buldert dat de democratie maar een relatief gegeven is en dat iedereen eens zal doen wat hij zegt. Maar dat geldt niet voor het mammoetland dat een frisse wind over het Bella Centra kan doen waaien. Het is de ja-maar-conferentie, de wagen-we-de-sprong-of-niet-top, het wij-hebben-tijd-onderhandelingsplan.
De volgende keer moeten de wereldleiders het kloppend hart van de Europese Unie in hun agenda (van chloorvrij papier!) schrijven. Belgen zijn zo bedreven geraakt in kat-en-muis-spelletjes dat wij vanaf de eerste seconde al doorhebben of het al dan niet politiek correct is. Bovendien zou het goed zijn voor Letermes zelfvertrouwen om eindelijk nog eens een ambitieuze deal binnen te rijven.
Los van verkiezingsstemmen en vrouwen aan de macht gaat het in de eerste plaats toch over ijsberen, ontbossingen en een plek op de wereld voor iedereen. Het begint opeens heel hard te sneeuwen. Misschien moeten we op de beurs maar op hondenweer speculeren. Wedden dat dat op een koude douche zal uitdraaien? Als dat niet is wat we net nodig hebben...
Een flinke portie hoop treft u met een beetje geluk in uw goodie bag aan - met gratis staaltjes Ecover, voor de gezondheid van zowel uw handen als uw leidingwater. Oorzaak van de chaos? Communicatiestoornissen en te veel nieuwkomers. Zo’n horde mensen bij elkaar gepropt in een kleine ruimte is natuurlijk niet zonder risico: zo warmt de aarde op. Dus u hebt met een zo klein mogelijke voetafdruk naar het ijskoude noorden gereisd om oprecht bezorgd uw medeleven te betuigen aan de bedreigde ijsberen en dan wordt u vervolgens met zevenmijlslaarzen teruggeschopt. Een mens zou voor minder geloven in het einde der tijden. De Afrikaanse delegatieleden en de milieuactivisten laten het in ieder geval niet aan hun hart komen. Terwijl ze filegewijs aanschuiven in de rijen houden ze hun adem zo veel mogelijk in. Kwestie van niet te veel CO2 uit te stoten.
Het zal nog wel een poosje duren voordat de klimaatonderhandelingen hoge toppen zullen scheren. Zo rond de nieuwe eeuwwisseling moet het zo ver zijn, gok ik, en dat zal de hele wereld geweten hebben. Met een vrouw op de Amerikaanse presidentsstoel zal niet alleen het rassenverschil de wereld uitgewerkt zijn, maar ook milieuobstakels zullen netjes bij het groot huisvuil geplaatst zijn. Volgens de Deense onderhandelingen moet de afvalberg weg, ziet u. De Zonder-klimaat-straten tieren in mijn gedachten al weelderig. Een land dat een beetje geaard is, maakt zijn borst nat en zegt: “Een graadje meer of minder, daar draaien wij onze hand niet voor om.” Een beetje president klopt af en toe eens met de vuist op tafel, buldert dat de democratie maar een relatief gegeven is en dat iedereen eens zal doen wat hij zegt. Maar dat geldt niet voor het mammoetland dat een frisse wind over het Bella Centra kan doen waaien. Het is de ja-maar-conferentie, de wagen-we-de-sprong-of-niet-top, het wij-hebben-tijd-onderhandelingsplan.
De volgende keer moeten de wereldleiders het kloppend hart van de Europese Unie in hun agenda (van chloorvrij papier!) schrijven. Belgen zijn zo bedreven geraakt in kat-en-muis-spelletjes dat wij vanaf de eerste seconde al doorhebben of het al dan niet politiek correct is. Bovendien zou het goed zijn voor Letermes zelfvertrouwen om eindelijk nog eens een ambitieuze deal binnen te rijven.
Los van verkiezingsstemmen en vrouwen aan de macht gaat het in de eerste plaats toch over ijsberen, ontbossingen en een plek op de wereld voor iedereen. Het begint opeens heel hard te sneeuwen. Misschien moeten we op de beurs maar op hondenweer speculeren. Wedden dat dat op een koude douche zal uitdraaien? Als dat niet is wat we net nodig hebben...
dinsdag 5 mei 2009
Romantische wereldleiders
In alle kranten konden we onlangs lezen dat het presidentiële koppel Michelle en Barack Obama nog eens tijd had voor een romantisch diner, voor het eerst sinds de eedaflegging van manlief trouwens. Eindelijk plaats voor romantiek in het Witte Huis, dat moest ervan komen. Het perfecte koppel (de succesvolle man gesteund door de sterke vrouw) zat al lang op droog zaad. Het moest ervan komen. Straks zou de überintelligente Amerikaanse bevolking nog gaan denken dat er iets aan de hand was, terwijl Barack het eigenlijk gewoon te druk had met het regeren van de wereld.
Er is altijd plaats voor romantiek, zelfs in het Witte Huis. Zo ook bij de Berlusconi’s. Silvio is waarschijnlijk de meest romantische wereldleider die ik ken. Die Italianen zijn een onvoorspelbaar vat vol emoties, en ongetwijfeld is Berlusconi een man met romantische uitbarstingen. Jammer voor zijn vrouw dat die uitbarstingen altijd plaatsvinden bij andere, bij voorkeur welgevormde jonge vrouwen. Begrijpelijk dat ze wil scheiden. Anderzijds ook begrijpelijk dat Berlusconi de eerder vernoemde deernen ministeriële verantwoordelijkheden wil geven. Geef hem eens ongelijk.
Toen de man in kwestie gepolst werd naar zijn nogal controversiële aanbevelingen voor de Europese verkiezingen, antwoordde hij dat de babes goed waren voor het imago van Italië. Ik kan me voorstellen dat het voor de vaderlandse vertegenwoordigers een aangename afwisseling zal zijn ten opzichte van onze lokale politieke babes, zoals daar zijn Mieke Vogels, Hilde Crevits, Joelle Milquet en Inge Vervotte.
Wat zou ik graag zo’n berlusconi in onze Wetstraat zien regeren om ons imago wat meer pit te geven. De stoten van parlementaire nar Dedecker zijn gebedjes in vergelijking met de uitspraken van de Italiaanse premier. Zo complimenteerde hij zijn romantische collega Obama dat hij ‘mooi, jong en gebruind’ is. Of wat dacht u van deze: na de aardbevingen in Abruzzo liet de premier optekenen dat de slachtoffers in tentenkampen hun verblijf maar moesten beschouwen als een weekendje kamperen. Verder noemde hij de moslims onbeschaafd, en de linkse stemmers geestelijk gehandicapt. Naast Dedecker moeten we ook Open VLD krediet geven voor hun pogingen om ons parlement wat Berlusconiaans te maken. Zo werd het nieuws dat Annelien Coorevits in de partijlijst werd opgenomen alvast op gejuich onthaald bij de Belgische fans van Berlusconi.
Er is altijd plaats voor romantiek, zelfs in het Witte Huis. Zo ook bij de Berlusconi’s. Silvio is waarschijnlijk de meest romantische wereldleider die ik ken. Die Italianen zijn een onvoorspelbaar vat vol emoties, en ongetwijfeld is Berlusconi een man met romantische uitbarstingen. Jammer voor zijn vrouw dat die uitbarstingen altijd plaatsvinden bij andere, bij voorkeur welgevormde jonge vrouwen. Begrijpelijk dat ze wil scheiden. Anderzijds ook begrijpelijk dat Berlusconi de eerder vernoemde deernen ministeriële verantwoordelijkheden wil geven. Geef hem eens ongelijk.
Toen de man in kwestie gepolst werd naar zijn nogal controversiële aanbevelingen voor de Europese verkiezingen, antwoordde hij dat de babes goed waren voor het imago van Italië. Ik kan me voorstellen dat het voor de vaderlandse vertegenwoordigers een aangename afwisseling zal zijn ten opzichte van onze lokale politieke babes, zoals daar zijn Mieke Vogels, Hilde Crevits, Joelle Milquet en Inge Vervotte.
Wat zou ik graag zo’n berlusconi in onze Wetstraat zien regeren om ons imago wat meer pit te geven. De stoten van parlementaire nar Dedecker zijn gebedjes in vergelijking met de uitspraken van de Italiaanse premier. Zo complimenteerde hij zijn romantische collega Obama dat hij ‘mooi, jong en gebruind’ is. Of wat dacht u van deze: na de aardbevingen in Abruzzo liet de premier optekenen dat de slachtoffers in tentenkampen hun verblijf maar moesten beschouwen als een weekendje kamperen. Verder noemde hij de moslims onbeschaafd, en de linkse stemmers geestelijk gehandicapt. Naast Dedecker moeten we ook Open VLD krediet geven voor hun pogingen om ons parlement wat Berlusconiaans te maken. Zo werd het nieuws dat Annelien Coorevits in de partijlijst werd opgenomen alvast op gejuich onthaald bij de Belgische fans van Berlusconi.
maandag 4 mei 2009
Belladonna
Laatst ging ik naar De versie Claus kijken, een monoloog van Josse de Pauw over het leven van Hugo Claus. Je kent hem wel, die beroemde Vlaamse schrijver. Hij schreef bijvoorbeeld Het verdriet van België. Een boek dat ik niet las, maar waarvan ik de titel bewonder. Zo mooi en zo welklinkend. Zo zelfzeker ook; immers, welke recensent zal destijds niet even met de gedachte gespeeld hebben om een stukje te schrijven onder diezelfde titel? Het theaterstuk was saai, langdradig, doch uitermate boeiend en onderhoudend. Tja, wat moet je jezelf daar nou bij voorstellen? De versie Claus dus. Prompt na de voorstelling, en nog in een enthousiaste bui van bewondering verkerend voor die Clausfiguur, besloot ik eveneens schrijver te worden. Boeken schrijven, boeken verkopen, beroemd worden, belezen lijken… Prachtig toch? Thuis aangekomen plaatste ik mijn laptop op mijn schoot, werd stilletjes aan impotent, en dacht na over een geschikte verhaallijn. Omdat een boek schrijven een werk van lange adem is, was ik niet ontmoedigd door het plotse gebrek aan inspiratie dat me net nu overviel. Alsof Hugo Claus daar nooit mee worstelde… Of Arnon Grunberg. Je kent hem wel, die beroemde Nederlandse schrijver. Hij schreef bijvoorbeeld Tirza. Een boek dat ik ooit las, maar waarvan ik naderhand verlangde het nooit gelezen te hebben. Zo nietszeggend. Zoveel pagina’s, om zo weinig te vertellen. Als ik laatst De versie Grunberg had gezien, ik was niet eens schrijver geworden. Meer zelfs, als schrijver behoed ik mij ervoor ooit naar De versie Grunberg te gaan kijken, want ik zou weleens prompt na de voorstelling een andere eervolle stiel willen beoefenen, die van kunstschilder bijvoorbeeld, of van zebrapadtekenaar. Thuis straalde mijn laptop nog steeds zoemend zijn warmtegolven door naar mijn bovenbenen, het licht van het scherm flikkerde in mijn ogen en hoewel dit geen politiekcorrect werkwoord is, gebruikte ik het toch in een veel te lange zin, want ik kon mij beroepen op datgene wat men de dichterlijke vrijheid noemt. Maar welk werkwoord ik ook zou gebruiken, het wijzigde niets aan het feit dat er door de scherpe flikkering van het computerscherm bolle tranen uit mijn ogen rolden, en pardoes ploften, op de grond tiens. Schrijver zijn, het is niet weggelegd voor de wekere mossels onder ons. Mijn gebrek aan inspiratie, die ik onderwijl als een writer’s block bestempelde, hinderde mij mateloos: op die manier zou ik natuurlijk nooit een boek publiceren. De schoonschrijverij even laten voor wat ze was, de geest zijn rust gunnen, pauze nemen dus. Ik nam een krant, en las een column, zo eentje van Herman Brusselmans. Je kent hem wel, die bekende Vlaamse schrijver. Hij schreef bijvoorbeeld Iedere zondag sterven en doodgaan in de week. Je ziet, schrijver zijn, het is waarlijk niet weggelegd voor de wekere mossels onder ons. Ik las ooit meerdere boeken van die Brusselmans, maar nu niet meer. Nu lees ik zijn columns. Ik besloot prompt er zelf eentje te schrijven. Over waarom ik schrijver werd, over Hugo Claus, de heerser, en over Arnon Grunberg, de schlemiel, ik liet niet na Brusselmans te vernoemen, want hij spoorde mij aan tot het columnschrijven. Ik beschreef hoe de genoemde Vlaamse schrijvers succes hadden bij het mooiere geslacht, dat zij zo treffend schoon wisten te portretteren. Ik beschreef de beeldige vriendin die ik beminde, en de literaire kwaliteiten die ik ontbrak. Ik beschreef het allemaal in die column en bedacht toen de titel Belladonna.
vrijdag 1 mei 2009
Mama, mag ik ook zo'n groen masker?
Gevogelte achter slot en grendel. Duizend kippen geslacht na mogelijk geval van vogelgriep. Wat is hier nog vreemd aan?
Al decennia lang waarschuwen virologen voor een nieuwe grieppandemie. En wie weet, misschien krijgen ze eindelijk gelijk. In Mexico heerst tegenwoordig een agressieve varkensgriep die al het leven eiste van 103 mensen. Ook de Verenigde Staten bleven niet gespaard. Zo zijn er in New York al veertig gevallen vastgesteld. Het zou gaan om leerlingen die een schooluitstap maakten naar Mexico. Waarom zijn die verre schoolreizen ook al weer nodig? Oh ja, om een dodelijke varkensgriep op te lopen.
Nu de ziekte Europa heeft bereikt, worden wereldwijd maatregelen getroffen. Ook België neemt hieraan deel. Op de luchthaven van Zaventem worden folders uitgedeeld. Maar wees nu zelf eerlijk, wat is het eerste dat je doet als je een folder in handen krijgt? Inderdaad, in de dichtstbijzijnde vuilnisbak gooien. Bovendien vindt de reisorganisator Joker het niet nodig om hun bezoek aan Mexico – City te schrappen. Joker was zo vriendelijk om te melden dat de groep toeristen het goed stelt. Ze krijgen zelfs mondmaskers aangeboden!
Hoewel er nog geen gevallen bij ons werden vastgesteld, is het toch nodig om in te grijpen. Het is tijd dat regeringspartijen ophouden met het voeren van onnodige discussies. Ze moeten de handen in elkaar slaan en een gezondheidsplan opstellen.
Beter voorkomen dan genezen!
Al decennia lang waarschuwen virologen voor een nieuwe grieppandemie. En wie weet, misschien krijgen ze eindelijk gelijk. In Mexico heerst tegenwoordig een agressieve varkensgriep die al het leven eiste van 103 mensen. Ook de Verenigde Staten bleven niet gespaard. Zo zijn er in New York al veertig gevallen vastgesteld. Het zou gaan om leerlingen die een schooluitstap maakten naar Mexico. Waarom zijn die verre schoolreizen ook al weer nodig? Oh ja, om een dodelijke varkensgriep op te lopen.
Nu de ziekte Europa heeft bereikt, worden wereldwijd maatregelen getroffen. Ook België neemt hieraan deel. Op de luchthaven van Zaventem worden folders uitgedeeld. Maar wees nu zelf eerlijk, wat is het eerste dat je doet als je een folder in handen krijgt? Inderdaad, in de dichtstbijzijnde vuilnisbak gooien. Bovendien vindt de reisorganisator Joker het niet nodig om hun bezoek aan Mexico – City te schrappen. Joker was zo vriendelijk om te melden dat de groep toeristen het goed stelt. Ze krijgen zelfs mondmaskers aangeboden!
Hoewel er nog geen gevallen bij ons werden vastgesteld, is het toch nodig om in te grijpen. Het is tijd dat regeringspartijen ophouden met het voeren van onnodige discussies. Ze moeten de handen in elkaar slaan en een gezondheidsplan opstellen.
Beter voorkomen dan genezen!
Kapers op de kust
Eindelijk heeft het Belgisch leger weer iets om handen. De militairen zullen worden ingezet om de schepen van Belgische rederijen te beschermen tegen de piraten voor de kust van Somalië. Wat een goede oplossing van de regering. Die Pieter De Crem is toch echt wel een goede minister van Defensie. Er is echter een klein minpuntje: het prijskaartje voor deze missie is 115 000 euro per schip per week. De reders moeten dit zelf betalen.
Dan vraag ik me af waar dit geld naartoe gaat. Naar een privéfeestje van De Crem in New York? Of verdient een job in het Belgische leger echt zoveel? Ik dacht het niet. Defensie is bereid om maximum 8 militairen mee te sturen per schip. Die zijn binnen de 48 uur inzetbaar. Die militairen worden sowieso al betaald door de overheid. Ze krijgen ook hun maaltijden van de overheid. Wapens hebben we in overvloed, want in België heeft het leger die toch bijna nooit nodig. Hoe komt De Crem dan in godsnaam aan 115 000 euro? De prijs voor de veiligheid van Belgische burgers is hoog. Toch zeker voor de matrozen. Andere mensen die in nood zijn worden gratis geholpen. Denk maar aan de reddingsacties bij overstromingen. Het leger biedt kosteloos hulp en zandzakjes aan. Of er wordt een peloton naar het Midden-Oosten gestuurd, maar de Belgische scheepslui moeten 115 000 euro betalen als ze veilig voor de Somalische kusten willen passeren. Dat is namelijk het werkterrein van de piraten.
Ik heb het hier niet over piraten met een houten been en een ooglapje, maar over georganiseerde groepjes Afrikanen die een schip kapen. Ze gijzelen de bemanning en het schip. Enkel als er genoeg losgeld betaald is, laat men het schip verder varen. Er valt hier blijkbaar veel geld mee te verdienen. Piraterij is niet meteen een nieuw verschijnsel. Dit gebeurt al sinds de uitvinding van de boot. Zeerovers vierden hoogtij in de 16e, 17e en 18e eeuw. Dit had natuurlijk alles te maken met de driehoekshandel tussen Europa, Afrika en Amerika. We kennen allemaal wel de tot de verbeelding sprekende namen als Zwartbaard, Barbarossa en Calico Jack. Nu staat het individu van de moderne piraten niet meer zo op de voorgrond, toch strijden ze nog steeds naar eenzelfde doel: geld. Het is misschien wel eens interessant om te kijken hoe ze vroeger omgingen met piraten. Wel, elke zeerover die gevat werd, kreeg de doodstraf en liefst zo snel mogelijk. Zo zijn er gevallen bekend van piraten die zelfs nog aan de mast van hun eigen schip werden opgehangen. Zulke straffen zouden waarschijnlijk de huidige piraten al wat afschrikken. Al is de doodstraf vandaag niet echt meer van toepassing of toch ten minste door de meeste landen niet meer aanvaard. In de nieuwe tijd waren er ook enkele piraten in opdracht van de regering. Zij dienden als een soort van kustwacht die instond voor de veiligheid van de schepen. Net zoals de Belgische militairen nu ook zouden doen.
Mocht Pieter de Crem het leger nu nog eens gratis of tegen een klein betaalbaar bedragje meesturen met de schepen zou iedereen tevreden zijn. De matrozen kunnen hun goederen veilig leveren. De militairen mogen nog eens op missie gaan en hebben iets om handen. Enkel de kapers zouden er niet wel bij varen.
Back to the 90’s ...
Wist je dat de eerste genetisch gemanipuleerde gewassen, voor commercieel gebruik, in 1996 werden ontwikkeld? Dat het internet zijn eerste echte doorbraak kende in 1990? Of dat de komeet Hale-Bopp in 1997 voor het eerst voorbij onze zon kwam in 4200 jaar? Nee?
Wel, dat is wellicht te wijten aan feit dat we bijna allemaal “kinderen van de jaren ’90” zijn. Onze generatie had in die periode uiteraard veel ‘belangrijkere’ zaken aan het hoofd: wie zal vandaag van de verdrinkingsdood gered worden in Baywatch? Welke Flippo zal ik straks aantreffen in mijn dagelijks zakje chips? Wanneer zal ik op de Gameboy eindelijk Donkey Kong verslaan? …
Al bij al blijven The 90’s glorieuze jaren, een tijd waarin de gedachte ‘passion for fashion’ overheerste en waarin men nog over straat durfde te lopen in een salopet of, de vooral bij meisjes populaire, Buffalo’s (je weetwel, die schoenen waarmee je letterlijk iemand ‘de kop kunt inslaan’). Ook de muziek uit die periode blijft voor eeuwig in ons geheugen gegrift, denk maar aan de pittige deuntjes van groepen zoals 2 Fabiola, The Vengaboys, 2 Unlimited en Technotronic.
Wanneer ik over al deze jeugdsentimenten nadenk lijkt het alsof de heropgeroepen herinneringen zelf nog mooier zijn dan dat we de eigenlijke tijd beleefd hebben. En zo zijn er heel wat mensen die mijn mening zullen volgen. Denk maar aan de al de tv-specials, groepen of Facebook en de talloze filmpjes op YouTube als eerbetoon aan een decennium uit onze kindertijd waar mensen meer en meer naar terugverlangen. Ook een tweemaal volledig gevulde Ethias Arena in Hasselt, toont aan dat de 90’s muziek volledig terug is.
Vaak hoor je jouw ouders of grootouders mijmeren over hun ‘jonge jaren’ en hoe mooi die wel waren. Ikzelf had altijd gedacht dat dit verschijnsel me nooit zou overkomen en dat ik altijd wel met mijn tijd zou meegaan, maar blijkbaar had ik het mis … Alles komt terug!
Wel, dat is wellicht te wijten aan feit dat we bijna allemaal “kinderen van de jaren ’90” zijn. Onze generatie had in die periode uiteraard veel ‘belangrijkere’ zaken aan het hoofd: wie zal vandaag van de verdrinkingsdood gered worden in Baywatch? Welke Flippo zal ik straks aantreffen in mijn dagelijks zakje chips? Wanneer zal ik op de Gameboy eindelijk Donkey Kong verslaan? …
Al bij al blijven The 90’s glorieuze jaren, een tijd waarin de gedachte ‘passion for fashion’ overheerste en waarin men nog over straat durfde te lopen in een salopet of, de vooral bij meisjes populaire, Buffalo’s (je weetwel, die schoenen waarmee je letterlijk iemand ‘de kop kunt inslaan’). Ook de muziek uit die periode blijft voor eeuwig in ons geheugen gegrift, denk maar aan de pittige deuntjes van groepen zoals 2 Fabiola, The Vengaboys, 2 Unlimited en Technotronic.
Wanneer ik over al deze jeugdsentimenten nadenk lijkt het alsof de heropgeroepen herinneringen zelf nog mooier zijn dan dat we de eigenlijke tijd beleefd hebben. En zo zijn er heel wat mensen die mijn mening zullen volgen. Denk maar aan de al de tv-specials, groepen of Facebook en de talloze filmpjes op YouTube als eerbetoon aan een decennium uit onze kindertijd waar mensen meer en meer naar terugverlangen. Ook een tweemaal volledig gevulde Ethias Arena in Hasselt, toont aan dat de 90’s muziek volledig terug is.
Vaak hoor je jouw ouders of grootouders mijmeren over hun ‘jonge jaren’ en hoe mooi die wel waren. Ikzelf had altijd gedacht dat dit verschijnsel me nooit zou overkomen en dat ik altijd wel met mijn tijd zou meegaan, maar blijkbaar had ik het mis … Alles komt terug!
donderdag 30 april 2009
Een kroontje op het werk, backstage!
Er zijn enorm veel verkiezingen waar een knappe jongedame uit kan kiezen. Je kunt het zo gek niet bedenken of ze bestaan. Denk maar aan De Eikoningin, Miss Coast, Miss Waregem Koerse, Aardbeienprinses... Soms kan je ze heel moeilijk van elkaar onderscheiden. Weet u wat het verschil is tussen Miss Coast en Miss Beach? Wel, ik niet.
Steeds meer verkiezingen proberen origineel uit de hoek te komen. Men gaat op zoek naar de mooiste mama bij Misses Globe, het sportiefste meisje bij Miss Sports, de mooiste vegetariër uit Europa bij Europe's Sexiest Vegetarians... Met trots kan ik u melden dat een Belgische jongedame, Fiona Dewaele, deze vegetarische verkiezing won.
Als laatste heb je dan de schoonheidsverkiezingen. Miss Belgian Beauty gaat op zoek naar de knapste Belgische jongedame, HLN Babe haalt de knapste lezeres voor de lens en laat de andere lezers meebeslissen wie wint en Miss Reef zoekt het meisje met de mooiste billen of het knapste kontje! Deze schoonheidsverkiezingen worden in de volksmond 'vleeskeuringen' genoemd. Waarom zouden we eens niet een verkiezing organiseren waar elke gewone Belg kan aan deelnemen? Wat dacht je van Miss Zonneslag, Miss Flater, Miss Moppentapper?
Iedereen weet dat echte schoonheid vanbinnen zit maar daar wordt weinig rekening mee gehouden als je deelneemt aan een verkiezing. De perfecte 'look' of uitstraling hebben en een woordje Nederlands kunnen spreken, is in België al meer dan genoeg om een kroontje te verdienen. Eigenlijk moet je 'jezelf kunnen verkopen'. Je moet voldoende sponsors kunnen aanbrengen, toegangskaarten verkopen en mensen overtuigen om smsjes te sturen om een finaleplaats te kunnen bemachtigen. Na een verkiezing ben je eigenlijk een goede verkoper die alle marketingtechnieken beheerst.
Je vraagt je nu waarschijnlijk af waarom mensen aan een verkiezing willen deelnemen. Ik denk dat het vooral gaat om 'contacten leggen'. Je leert nieuwe mensen kennen en je vormt samen met de deelnemers een groep die steeds nauwer met elkaar gaat samenwerken. Door allerlei leuke activiteiten te doen zoals een dagje naar zee gaan, een pretpark bezoeken, een relaxdag in een beautycenter beleven en samen op weekend gaan, onstaan er vriendschappen. Wanneer de spots op jou gericht zijn, is het jouw moment om uit te blinken. Jouw zelfvertrouwen krijgt een boost en je ontdekt wat je sterke en zwakkere punten zijn.
Met dat communiceren en samenwerken in een groep is het opletten geblazen. Al snel worden kleinere groepjes gevormd van hechtere vrienden. Wanneer de finale van een missverkiezing dichterbij komt, verandert de sfeer. Enkele meisjes worden achterdochtig en observeren het gedrag van andere deelnemers. Dàt is het moment waarop het interessant wordt. Vaak vervaagt de grens tussen sociaal zijn en omkoperij. Meisjes die echt willen winnen, durven soms heel ver gaan. Ze kloppen aan bij de organisator voor wat 'advies'. 'Meneer, ik wil zo graag winnen. Ik heb er alles voor over om te winnen.' De organisator is ocharme ook maar een man van vlees en bloed. Maar het kan ook omgekeerd. De sluwe organisator kan zijn macht gebruiken om iets te verkrijgen van de jongedames. Meisjes die absoluut willen winnen en er alles voor over hebben, vormen dan zijn perfecte prooi. Ignace Crombé, schaam u!
Het verkiezingswereldje is niet zwart of wit. Veel dingen die het daglicht niet mogen zien, gebeuren in de grijze schemerzone. Gelukkig verloopt alles volgens het boekje bij het leeuwendeel van de verkiezingen en dat kan ik alleen maar toejuichen. Naast de gewone missverkiezingen kan je ook onverwachts een bekroning krijgen. Kijk maar naar het nieuwsbericht op http://www.hln.be/. 'Actrice Scarlett Johansson heeft de mooiste borsten van Hollywood. Dat menen althans de kijkers van het tv-programma Acces Hollywood, die in een poll de bestgedraaide boezem van het sterrendom mochten uitkiezen.' Naast haar schitterende prestaties op het witte doek wordt ook haar lichaam gewaardeerd door de kijker. Wat wil een vrouw nog meer?
Steeds meer verkiezingen proberen origineel uit de hoek te komen. Men gaat op zoek naar de mooiste mama bij Misses Globe, het sportiefste meisje bij Miss Sports, de mooiste vegetariër uit Europa bij Europe's Sexiest Vegetarians... Met trots kan ik u melden dat een Belgische jongedame, Fiona Dewaele, deze vegetarische verkiezing won.
Als laatste heb je dan de schoonheidsverkiezingen. Miss Belgian Beauty gaat op zoek naar de knapste Belgische jongedame, HLN Babe haalt de knapste lezeres voor de lens en laat de andere lezers meebeslissen wie wint en Miss Reef zoekt het meisje met de mooiste billen of het knapste kontje! Deze schoonheidsverkiezingen worden in de volksmond 'vleeskeuringen' genoemd. Waarom zouden we eens niet een verkiezing organiseren waar elke gewone Belg kan aan deelnemen? Wat dacht je van Miss Zonneslag, Miss Flater, Miss Moppentapper?
Iedereen weet dat echte schoonheid vanbinnen zit maar daar wordt weinig rekening mee gehouden als je deelneemt aan een verkiezing. De perfecte 'look' of uitstraling hebben en een woordje Nederlands kunnen spreken, is in België al meer dan genoeg om een kroontje te verdienen. Eigenlijk moet je 'jezelf kunnen verkopen'. Je moet voldoende sponsors kunnen aanbrengen, toegangskaarten verkopen en mensen overtuigen om smsjes te sturen om een finaleplaats te kunnen bemachtigen. Na een verkiezing ben je eigenlijk een goede verkoper die alle marketingtechnieken beheerst.
Je vraagt je nu waarschijnlijk af waarom mensen aan een verkiezing willen deelnemen. Ik denk dat het vooral gaat om 'contacten leggen'. Je leert nieuwe mensen kennen en je vormt samen met de deelnemers een groep die steeds nauwer met elkaar gaat samenwerken. Door allerlei leuke activiteiten te doen zoals een dagje naar zee gaan, een pretpark bezoeken, een relaxdag in een beautycenter beleven en samen op weekend gaan, onstaan er vriendschappen. Wanneer de spots op jou gericht zijn, is het jouw moment om uit te blinken. Jouw zelfvertrouwen krijgt een boost en je ontdekt wat je sterke en zwakkere punten zijn.
Met dat communiceren en samenwerken in een groep is het opletten geblazen. Al snel worden kleinere groepjes gevormd van hechtere vrienden. Wanneer de finale van een missverkiezing dichterbij komt, verandert de sfeer. Enkele meisjes worden achterdochtig en observeren het gedrag van andere deelnemers. Dàt is het moment waarop het interessant wordt. Vaak vervaagt de grens tussen sociaal zijn en omkoperij. Meisjes die echt willen winnen, durven soms heel ver gaan. Ze kloppen aan bij de organisator voor wat 'advies'. 'Meneer, ik wil zo graag winnen. Ik heb er alles voor over om te winnen.' De organisator is ocharme ook maar een man van vlees en bloed. Maar het kan ook omgekeerd. De sluwe organisator kan zijn macht gebruiken om iets te verkrijgen van de jongedames. Meisjes die absoluut willen winnen en er alles voor over hebben, vormen dan zijn perfecte prooi. Ignace Crombé, schaam u!
Het verkiezingswereldje is niet zwart of wit. Veel dingen die het daglicht niet mogen zien, gebeuren in de grijze schemerzone. Gelukkig verloopt alles volgens het boekje bij het leeuwendeel van de verkiezingen en dat kan ik alleen maar toejuichen. Naast de gewone missverkiezingen kan je ook onverwachts een bekroning krijgen. Kijk maar naar het nieuwsbericht op http://www.hln.be/. 'Actrice Scarlett Johansson heeft de mooiste borsten van Hollywood. Dat menen althans de kijkers van het tv-programma Acces Hollywood, die in een poll de bestgedraaide boezem van het sterrendom mochten uitkiezen.' Naast haar schitterende prestaties op het witte doek wordt ook haar lichaam gewaardeerd door de kijker. Wat wil een vrouw nog meer?
Respect verliezen per zomer
“De jeugd van tegenwoordig kent geen respect meer.”
Volgens de ‘ouderen van dagen’ is dit de waarheid en niets dan de waarheid.
Volgens mij is dit (meestal) klinkklare onzin en mogen de mensen die dit beweren eens een hele grote, nieuwe bril aandoen om goed in de spiegel te kijken.
Als mijn ma mij vraagt om even voor haar inkopen te gaan doen, dan begin ik er altijd aan met goede moed. Jammer genoeg eindigt het iedere keer in ongelofelijke ergernis met als gevolg de rest van de dag slecht gezind rondlopen.
Hoe dit komt, vraagt u zich af? Daar valt in één woord op te antwoorden: gepensioneerden.
We kennen ze allemaal: vriendelijke oudjes die als lieve oma in wangen knijpen en snoepjes uitdelen. Neem ze echter even weg van hun familie en ze worden egoïstische, respectloze figuren.
Zo was ik laatst nog maar eens inkopen aan het doen voor mijn hard werkende mama, toen ik geen kant meer uit kon met mijn zo al moeilijk te besturen winkelkarretje. Langs alle kanten werd ik omsingeld door oudere vrouwen die zich helemaal niet bezighielden met inkopen doen. Ze vonden het veel belangrijker om sociaal te doen met hun peers, iets waar ik helemaal niets op tegen heb. Maar in de plaats van ook te denken aan de brave medemens die enigszins gehaast is bij het winkelen, deden ze gewoon alsof ze de enige personen op de aardbol waren. Ze zetten hun karretjes niet netjes achter elkaar, maar gingen lekker leuk dubbel parkeren. Dan kan je als jong persoon niet anders dan beleefd vragen of je alstublieft even zou mogen passeren. Op die vraag werd ik de vorige keer dus straal genegeerd. Neen, dat is gelogen, ik werd niet straal genegeerd. De twee dames keken me eens goed aan en gingen dan lekker door met de kapsalonroddels, nog steeds de weg versperrend. Door mijn eerdere slechte ervaringen met soortgelijke personen van enige leeftijd, raakte mijn geduld bijna op. Ik wilde de uitspraak van hierboven absoluut niet bevestigen, dus ik bleef kalm en vroeg voor een tweede maal of ze alstublieft hun karretjes een stukje zouden willen verschuiven. (De wijzer op mijn horloge bleef namelijk maar tikken, en ik had nog andere, belangrijke dingen te doen.) Bij die vraag vielen beide dames uiteraard uit de lucht en waren ze lichtjes geïrriteerd. Ik krijg als antwoord: “We zouden wel weggegaan zijn hoor, juffrouw!”
Goed, ik bleef mezelf beheersen en ging rustig door met het verzamelen van de dingetjes die ik nodig had. Er lag niet veel in mijn karretje en ik begaf me naar de kassa waar ik wou aansluiten bij een rij die niet te lang was en waar mijn medemensen ook niet veel in hun karretje hadden liggen. Een slimme, tactische zet, vind ik van mezelf. Nu verwacht je dat alles wel snel ging vanaf toen en ik niet lang meer weg zal geweest zijn van huis, maar niets was minder waar. Ja hoor, daar waren ze weer, de mensen die al ettelijke zomers hebben meegemaakt. Ik stelde mezelf gerust en zei dat ze niet allemaal hetzelfde zijn, er zijn wel degelijk gepensioneerden met respect. Veralgemenen is absoluut ‘not done’, ben ik van mening. Tot op het punt dat ze mij voorstaken, dan was mijn kookpunt bereikt. (Vraag maar rond aan mensen die me kennen, veel geduld heb ik niet, ik vind dat ik die dag mijn best heb gedaan om te blijven ademhalen.)
Ik zei, uiteraard nog steeds op een beleefde manier, dat ik hier eerst was en dat ik het altijd kan appreciëren als mensen hun beurt afwachten. Het spreekt voor zich dat ik dan een hele reeks klachten mocht aanhoren over de jeugd en het woordje respect dat zich niet in hun woordenboek bevindt.
Ik ben mondig genoeg, dus ik kan wel op zo’n stellingen reageren, maar ik wil mijn energie daar niet insteken. Het heeft geen zin, er zijn toch geen oren naar mijn argumenten.
En “if you can’t beat ‘em, join ‘em”.
Er moet alleen een lichte verandering komen in de stelling:
“De jeugd van zestig – zeventig jaar geleden kent geen respect meer!”
“Dat is dan 43 euro en 95 cent, alstublieft.”
Volgens de ‘ouderen van dagen’ is dit de waarheid en niets dan de waarheid.
Volgens mij is dit (meestal) klinkklare onzin en mogen de mensen die dit beweren eens een hele grote, nieuwe bril aandoen om goed in de spiegel te kijken.
Als mijn ma mij vraagt om even voor haar inkopen te gaan doen, dan begin ik er altijd aan met goede moed. Jammer genoeg eindigt het iedere keer in ongelofelijke ergernis met als gevolg de rest van de dag slecht gezind rondlopen.
Hoe dit komt, vraagt u zich af? Daar valt in één woord op te antwoorden: gepensioneerden.
We kennen ze allemaal: vriendelijke oudjes die als lieve oma in wangen knijpen en snoepjes uitdelen. Neem ze echter even weg van hun familie en ze worden egoïstische, respectloze figuren.
Zo was ik laatst nog maar eens inkopen aan het doen voor mijn hard werkende mama, toen ik geen kant meer uit kon met mijn zo al moeilijk te besturen winkelkarretje. Langs alle kanten werd ik omsingeld door oudere vrouwen die zich helemaal niet bezighielden met inkopen doen. Ze vonden het veel belangrijker om sociaal te doen met hun peers, iets waar ik helemaal niets op tegen heb. Maar in de plaats van ook te denken aan de brave medemens die enigszins gehaast is bij het winkelen, deden ze gewoon alsof ze de enige personen op de aardbol waren. Ze zetten hun karretjes niet netjes achter elkaar, maar gingen lekker leuk dubbel parkeren. Dan kan je als jong persoon niet anders dan beleefd vragen of je alstublieft even zou mogen passeren. Op die vraag werd ik de vorige keer dus straal genegeerd. Neen, dat is gelogen, ik werd niet straal genegeerd. De twee dames keken me eens goed aan en gingen dan lekker door met de kapsalonroddels, nog steeds de weg versperrend. Door mijn eerdere slechte ervaringen met soortgelijke personen van enige leeftijd, raakte mijn geduld bijna op. Ik wilde de uitspraak van hierboven absoluut niet bevestigen, dus ik bleef kalm en vroeg voor een tweede maal of ze alstublieft hun karretjes een stukje zouden willen verschuiven. (De wijzer op mijn horloge bleef namelijk maar tikken, en ik had nog andere, belangrijke dingen te doen.) Bij die vraag vielen beide dames uiteraard uit de lucht en waren ze lichtjes geïrriteerd. Ik krijg als antwoord: “We zouden wel weggegaan zijn hoor, juffrouw!”
Goed, ik bleef mezelf beheersen en ging rustig door met het verzamelen van de dingetjes die ik nodig had. Er lag niet veel in mijn karretje en ik begaf me naar de kassa waar ik wou aansluiten bij een rij die niet te lang was en waar mijn medemensen ook niet veel in hun karretje hadden liggen. Een slimme, tactische zet, vind ik van mezelf. Nu verwacht je dat alles wel snel ging vanaf toen en ik niet lang meer weg zal geweest zijn van huis, maar niets was minder waar. Ja hoor, daar waren ze weer, de mensen die al ettelijke zomers hebben meegemaakt. Ik stelde mezelf gerust en zei dat ze niet allemaal hetzelfde zijn, er zijn wel degelijk gepensioneerden met respect. Veralgemenen is absoluut ‘not done’, ben ik van mening. Tot op het punt dat ze mij voorstaken, dan was mijn kookpunt bereikt. (Vraag maar rond aan mensen die me kennen, veel geduld heb ik niet, ik vind dat ik die dag mijn best heb gedaan om te blijven ademhalen.)
Ik zei, uiteraard nog steeds op een beleefde manier, dat ik hier eerst was en dat ik het altijd kan appreciëren als mensen hun beurt afwachten. Het spreekt voor zich dat ik dan een hele reeks klachten mocht aanhoren over de jeugd en het woordje respect dat zich niet in hun woordenboek bevindt.
Ik ben mondig genoeg, dus ik kan wel op zo’n stellingen reageren, maar ik wil mijn energie daar niet insteken. Het heeft geen zin, er zijn toch geen oren naar mijn argumenten.
En “if you can’t beat ‘em, join ‘em”.
Er moet alleen een lichte verandering komen in de stelling:
“De jeugd van zestig – zeventig jaar geleden kent geen respect meer!”
“Dat is dan 43 euro en 95 cent, alstublieft.”
zondag 26 april 2009
Het varkentje eens wassen!
In mijn wildste fantasieën (die uiteraard niets te maken hebben met enige vorm van erotiek) ben ik momenteel de beste column ter wereld aan het schrijven. Een publicatie in de Knack of de Humo is natuurlijk het logische gevolg. Toch moet ik (hetzij heel even) terug met mijn gedachten naar de realiteit, waarin ik als bescheiden Reno-student mijn mening met jullie wil delen.
Al enkele dagen vrees ik voor mijn leven! Het begon allemaal dinsdagochtend, rond 8u. Zoals elke ochtend las ik op mijn gemak Het Laatste Nieuws, ik hou immers wel van een beetje opgeklopte sensatie, vroeg in de ochtend. “Al 81 verdachte sterfgevallen in Mexico”, zo luidde de hoofdpagina van mijn favoriete krant. “Goeie grutjes”, dacht ik bij mezelf. Toen ik even verder las, werd het meteen duidelijk dat het om een epidemie van de zogenaamde ‘varkensgriep’ ging. “Jeminee”, dacht ik meteen, “Als men in Mexico al gehoord zou hebben van het spreekwoord ‘het varkentje eens wassen’, dan zullen ze het daar alleszins niet grondig hebben omgezet in de realiteit!”. En zo lachte ik nog een aantal minuten met mijn eigen kurkdroge humor.
Een dag later was het lachen mij echter vergaan! Afgelopen woensdag kwam mijn favoriete krant voor de dag met de koptekst: “Varkensgriep verspreidt zich over andere continenten”. “Oh jeetje”, dacht ik bij mezelf. “Laat ons hopen dat ik geen slachtoffer word van deze nietsontziende allesdodende ziekte!”
Sindsdien heb ik geen enkele nacht nog goed kunnen slapen. Elke avond pieker ik me suf. Tijdens de voorbije stageweek durfde ik amper nog in de buurt van mijn leerlingen komen, zo bang ben ik om besmet te raken! “Och, maak je toch geen zorgen, m’n lieve zoon”, zei mijn moeder gisteren nog. “Die varkentjes zullen jou geen kwaad doen. Weet je nog wat voor een grote fan je vroeger was van Knorretje, dat varkentje uit Winnie De Poeh?”.
Tuurlijk weet ik dat nog… Knorretje was m’n favoriet, de andere personages kon ik immers niet uitstaan. Teigetje, die had zo’n gezicht waar ik graag een paar flinke meppen zou op uitdelen, en Winnie De Poeh, tja… Ik kon niet wachten tot de dag dat die zou stikken in z’n verdomde honing. Nou ja, dankzij die mooie herinneringen aan mijn prille jeugd, die mijn moeder zonet had opgerakeld, kon ik gisteren toch vredig in slaap dommelen.
Voorlopig is er nog niemand in ons heerlijke landje besmet. Laat ons met z’n allen hopen dat dat zo blijft. Of laat ons toch op z’n minst hopen dat ikzelf niet het slachtoffer word, want dat zou mijn toekomstplannen (ooit de Nobelprijs winnen en in 2030 de finale van het wereldkampioenschap voetbal fluiten) aardig in het gedrang kunnen brengen!
Al enkele dagen vrees ik voor mijn leven! Het begon allemaal dinsdagochtend, rond 8u. Zoals elke ochtend las ik op mijn gemak Het Laatste Nieuws, ik hou immers wel van een beetje opgeklopte sensatie, vroeg in de ochtend. “Al 81 verdachte sterfgevallen in Mexico”, zo luidde de hoofdpagina van mijn favoriete krant. “Goeie grutjes”, dacht ik bij mezelf. Toen ik even verder las, werd het meteen duidelijk dat het om een epidemie van de zogenaamde ‘varkensgriep’ ging. “Jeminee”, dacht ik meteen, “Als men in Mexico al gehoord zou hebben van het spreekwoord ‘het varkentje eens wassen’, dan zullen ze het daar alleszins niet grondig hebben omgezet in de realiteit!”. En zo lachte ik nog een aantal minuten met mijn eigen kurkdroge humor.
Een dag later was het lachen mij echter vergaan! Afgelopen woensdag kwam mijn favoriete krant voor de dag met de koptekst: “Varkensgriep verspreidt zich over andere continenten”. “Oh jeetje”, dacht ik bij mezelf. “Laat ons hopen dat ik geen slachtoffer word van deze nietsontziende allesdodende ziekte!”
Sindsdien heb ik geen enkele nacht nog goed kunnen slapen. Elke avond pieker ik me suf. Tijdens de voorbije stageweek durfde ik amper nog in de buurt van mijn leerlingen komen, zo bang ben ik om besmet te raken! “Och, maak je toch geen zorgen, m’n lieve zoon”, zei mijn moeder gisteren nog. “Die varkentjes zullen jou geen kwaad doen. Weet je nog wat voor een grote fan je vroeger was van Knorretje, dat varkentje uit Winnie De Poeh?”.
Tuurlijk weet ik dat nog… Knorretje was m’n favoriet, de andere personages kon ik immers niet uitstaan. Teigetje, die had zo’n gezicht waar ik graag een paar flinke meppen zou op uitdelen, en Winnie De Poeh, tja… Ik kon niet wachten tot de dag dat die zou stikken in z’n verdomde honing. Nou ja, dankzij die mooie herinneringen aan mijn prille jeugd, die mijn moeder zonet had opgerakeld, kon ik gisteren toch vredig in slaap dommelen.
Voorlopig is er nog niemand in ons heerlijke landje besmet. Laat ons met z’n allen hopen dat dat zo blijft. Of laat ons toch op z’n minst hopen dat ikzelf niet het slachtoffer word, want dat zou mijn toekomstplannen (ooit de Nobelprijs winnen en in 2030 de finale van het wereldkampioenschap voetbal fluiten) aardig in het gedrang kunnen brengen!
woensdag 8 april 2009
Return to sender
‘Lieve Jij’
Zo zou ik je kunnen aanspreken als ik je een brief schrijf, maar dat doe ik niet. Waarom een brief schrijven naar iemand wiens adres je toch niet kent.
Elvis mag dan misschien leven, ik wil niet dat hij hier plots voor de deur staat met mijn brief voor jou, Jij. Ik wil niet dat hij return to sender in mijn oor fluistert. Daar zou ik niet mee om kunnen.Soms hoop ik dat je hier plots voor de deur staat, met een gigantische fluweelrode roos in je linkerhand en dat je die dan aan mij geeft. Je mag hier zelfs voor de deur staan zonder roos, met enkel het woord sorry in je mond. Dat zou ik fijn vinden Jij, dat zou me deugd doen.
Ach, ik weet best dat je niet terugkomt, je bent hier zelfs nooit geweest. Je bent er nooit geweest. Eigenlijk besta je zelfs niet, Jij.
Het is mij ondertussen wel duidelijk dat hersenspinsels enkel in je hoofd kunnen bestaan of op papier. Op papier bestaat alles, want niets wordt zomaar weggeveegd.
Dat is wat ik zo fijn vind aan papier, het zal je nooit gek bekijken. Het enige wat papier soms doet, is een hoek opkrullen, net of het wil zeggen dat je ze niet allemaal hebt als je zo’n dingen noteert. Precies of je bent een ezel die niet bij zijn volle verstand is.
Ezels zijn net wel bij hun volle verstand. Ze staan daar maar in het gras, de hele wereld te bekijken. Vooral die blik in hun ogen vind ik zo fantastisch, precies alsof niets kan hen raken.
Mensen zouden dat ook meer moeten hebben. Een je m’en fou-gehalte heeft nog nooit iemand kwaad gedaan, tenzij dat gehalte de bovenhand haalt. Dan is er een probleem. Aan egotrippers heb je nu eenmaal ook weinig tot niets, dat is algemeen bekend.
Gelukkig ben jij geen egotripper Jij! Ik denk niet dat ik je me dan voor de geest zou willen halen. Egotrippers zijn niets voor mij, met zo’n mensen kan ik niet overweg. Ik zou het wel willen, maar ik kan het simpelweg niet.
Iets wat mensen ook zouden moeten kunnen, is toegeven dat ze iets niet kunnen. Niets ergerlijker dan mensen die prutsen en prutsen om iets op te lossen, tot ze uiteindelijk een oplossing hebben die met haken en ogen aaneen hangt.
Nochtans zijn ogen mooi. Meer zelfs, ogen zijn het mooiste aan iemand. Ze vertellen zoveel met de grootst mogelijke stilte, alsof ze beschaamd zijn om hun verhaal kenbaar te maken. Ze kunnen ook zo ondeugend glinsteren, daar word ik meteen wat vrolijker van.
Van de zon word ik ook vrolijk. Hoe ze met haar stralen de eindeloos dikke wolkenlaag weet te doorboren, prachtig gewoon. Het verwondert mij dat ze het na al die jaren nog steeds niet beu is om de winter te verjagen. Die winter weigert telkens weer hardnekkig om te vertrekken. Als zon heb je dan toch wel bijna al je kracht nodig om een nieuw seizoen te doen aanbreken. Respect voor de zon dus.
Respect voor jou, Jij. Hoe jij het kan verdragen er te zijn zonder dat je er eigenlijk bent, dat is hopen respect waard. Ik zou dat niet kunnen, ik zou willen weten dat ik er ben, dat ik besta. Ik wil niet aan het eind van mijn leven ontdekken dat ik niet besta. Begrijp je dat?
Het is als springen zonder te weten waar je zal landen. Vroeg of laat raak je de grond en dan kan er zoveel gebeuren. Ergens boezemt dat me ook wel wat angst in, maar niets primeert op het willen geleefd hebben.
Ik hoop echt dat je dat begrijpt, Jij. Ook al ben je er niet, dat moet je echt begrijpen. Misschien kom ik je dan ooit toch tegen en gaan we samen op een terrasje zitten in de zon met allebei een frisse portie fruitsla met een ice-tea erbij.
En als ik dan al een brief naar je zou schrijven Jij, dan zou ik eindigen met:
‘Ik mis je.’
woensdag 1 april 2009
Temptation Island
We lachen er allemaal om, doen alsof we er nooit echt naar kijken, dat we het slechts kennen "van in de reclame", maar u kijkt ernaar, en ik kijk ernaar en we weten allebei dat het een topprogramma is, dat Temptation Island.
Elke dinsdag en donderdag om fucking 22u20 tot 23u20 voel ik de temptation: de babes, de dreamdates, de one-liners, de drank, de stiekeme vrijpartijen, de eindeloze speculaties en natuurlijk presentatrice Véronique De Cock. Wauw!
Het concept van dit inmiddels zevende seizoen: 4 koppels worden voor 14 dagen gesplitst, de mannen worden naar een resort gestuurd met 9 vrijgezelle moordgrieten en de vrouwen worden tussen 9, vooral metroseksuele, vlotte en gespierde vrijgezellen gegooid.
Het doel: proberen hun partner niet te bedriegen. Ik zeg duidelijk: probéren, want u begrijpt ook wel dat het moeilijk is om die wulpse babes van u af te slaan als u gezellig aangeschonken aan een Braziliaans vijfsterrenzwembad ligt.
Jaar na jaar voldoet de cast aan zorgvuldige voorschriften: we hebben het arrogante en pretentieuze Antwerpse koppel, het naïeve Limburgse stelletje, de relatief normale Vlaams-Brabanders (hoewel desbetreffende kandidaat een proces voor zware slagen en verwondingen tegen zich lopen heeft - het zal de kijkcijfers er zeker niet negatief op beïnvloeden) en natuurlijk ook het West-Vlaamse koppel. Bij dat laatste geef ik graag nog wat meer duiding: nadat de legendarische deelname van Gringo (ja, die gast van "Talk to the hand because the face don't wanna hear it anymore.") wel een extreem hoge standaard gezet had voor een West-Vlaamse deelname, dachten maar weinig provinciegenoten de concurrentie aan te kunnen. Gelukkig slagen Fré "Seks en tetten, jongen!" en Nathalie er enigszins in het gat te dichten. Bij hen checkte de casting beduidend meer op West-Vlaamse spirit dan op looks. Maar dat had u wellicht ook al door.
De vrijgezelle mannen kunnen we in 2 categorieën indelen: enerzijds hebben we de pretty boys die graag een modellencarière
zouden overhouden aan hun wilde avontuur, anderzijds hebben we de kerels die zich niks aantrekken van het hele verleidingsgebeuren, maar die wel eens zin hadden in een gratis all-invakantie met een voormalig Miss België.
Over de vijgezelle dames kunnen we kort zijn: het zijn allemaal egocentrische dellen, teven, skanks en bitches die graag nog eens op tv bevestigd zien hoe knap ze wel zijn.
Ik vat even samen wat u gemist heeft, want u heeft het toch maar van horen zeggen, hè.
Al bij het eerste kampvuur deed Chris de "Bjorn-Biancatruc", je weet wel: vreemdgaan, je laten filmen, weten dat het gefilmd werd, weten dat je partner de beelden gezien heeft en toch maar beginnen bitchen over je partner die en passant eens vriendelijk glimlacht naar een andere jongen . De Limburgse Steve heeft al 6 jaar een relatie. Nog nooit mocht hij uitgaan zonder zijn Stefhanie, zelfs niet naar het voetbal. Hoef ik nog te zeggen hoe de beste man het daar naar zijn zin heeft op Temptation Island? De beelden die zijn vriendin te zien krijgt waarin hij zegt dat hij haar niet mist en dat hij vrijgezel Sandy best wel knapper en slanker vindt dan haar, vielen niet echt in goede aard bij Stefhanie, die er nog steeds in gelooft dat hij haar op het einde van het programma ten huwelijk zal vragen.Schaterlachen is het altijd wanneer Véronique De Cock, nadat een meisje gezien heeft hoe haar vriend een ander grietje bangt, doodserieus vraagt wat ze gezien heeft en hoe ze zich nu voelt. De niet zo kritische kijker zou bijna vergeten dat het om platte uitlachtelevisie gaat.
Steve Derycke
Elke dinsdag en donderdag om fucking 22u20 tot 23u20 voel ik de temptation: de babes, de dreamdates, de one-liners, de drank, de stiekeme vrijpartijen, de eindeloze speculaties en natuurlijk presentatrice Véronique De Cock. Wauw!
Het concept van dit inmiddels zevende seizoen: 4 koppels worden voor 14 dagen gesplitst, de mannen worden naar een resort gestuurd met 9 vrijgezelle moordgrieten en de vrouwen worden tussen 9, vooral metroseksuele, vlotte en gespierde vrijgezellen gegooid.
Het doel: proberen hun partner niet te bedriegen. Ik zeg duidelijk: probéren, want u begrijpt ook wel dat het moeilijk is om die wulpse babes van u af te slaan als u gezellig aangeschonken aan een Braziliaans vijfsterrenzwembad ligt.
Jaar na jaar voldoet de cast aan zorgvuldige voorschriften: we hebben het arrogante en pretentieuze Antwerpse koppel, het naïeve Limburgse stelletje, de relatief normale Vlaams-Brabanders (hoewel desbetreffende kandidaat een proces voor zware slagen en verwondingen tegen zich lopen heeft - het zal de kijkcijfers er zeker niet negatief op beïnvloeden) en natuurlijk ook het West-Vlaamse koppel. Bij dat laatste geef ik graag nog wat meer duiding: nadat de legendarische deelname van Gringo (ja, die gast van "Talk to the hand because the face don't wanna hear it anymore.") wel een extreem hoge standaard gezet had voor een West-Vlaamse deelname, dachten maar weinig provinciegenoten de concurrentie aan te kunnen. Gelukkig slagen Fré "Seks en tetten, jongen!" en Nathalie er enigszins in het gat te dichten. Bij hen checkte de casting beduidend meer op West-Vlaamse spirit dan op looks. Maar dat had u wellicht ook al door.
De vrijgezelle mannen kunnen we in 2 categorieën indelen: enerzijds hebben we de pretty boys die graag een modellencarière
zouden overhouden aan hun wilde avontuur, anderzijds hebben we de kerels die zich niks aantrekken van het hele verleidingsgebeuren, maar die wel eens zin hadden in een gratis all-invakantie met een voormalig Miss België.
Over de vijgezelle dames kunnen we kort zijn: het zijn allemaal egocentrische dellen, teven, skanks en bitches die graag nog eens op tv bevestigd zien hoe knap ze wel zijn.
Ik vat even samen wat u gemist heeft, want u heeft het toch maar van horen zeggen, hè.
Al bij het eerste kampvuur deed Chris de "Bjorn-Biancatruc", je weet wel: vreemdgaan, je laten filmen, weten dat het gefilmd werd, weten dat je partner de beelden gezien heeft en toch maar beginnen bitchen over je partner die en passant eens vriendelijk glimlacht naar een andere jongen . De Limburgse Steve heeft al 6 jaar een relatie. Nog nooit mocht hij uitgaan zonder zijn Stefhanie, zelfs niet naar het voetbal. Hoef ik nog te zeggen hoe de beste man het daar naar zijn zin heeft op Temptation Island? De beelden die zijn vriendin te zien krijgt waarin hij zegt dat hij haar niet mist en dat hij vrijgezel Sandy best wel knapper en slanker vindt dan haar, vielen niet echt in goede aard bij Stefhanie, die er nog steeds in gelooft dat hij haar op het einde van het programma ten huwelijk zal vragen.Schaterlachen is het altijd wanneer Véronique De Cock, nadat een meisje gezien heeft hoe haar vriend een ander grietje bangt, doodserieus vraagt wat ze gezien heeft en hoe ze zich nu voelt. De niet zo kritische kijker zou bijna vergeten dat het om platte uitlachtelevisie gaat.
Steve Derycke
Abonneren op:
Posts (Atom)